پشت پا زد به عشقو امیدم

هرچه دادم به او حلالش باد

غیر از دل که مفت بخشیدم

دل من کودکی سبکسر بود

خود ندانم چگونه رامش کرد

او که می گفت دوستت دارم

پس چرا زهر غم به جامش کرد؟

اگر از شهد آتشین لب من

جرعه ای نوش کرد و شد سرمست

حسرتم نیست زانکه این لب را

بوسه های نداده بسیار است

باز هم در نگاه خاموشم

قصه های نگفته ای دارم

باز هم چون به تن کنم جامه

فتنه های نهفته ای دارم

باز هم میشود به گیسویم

چنگی از روی عشق و مستی زد

باز هم می توان در آغوشم

پشت پا بر جهان هستی زد

باز هم میدود به دنبالم

دیدگانی پر از امید و نیاز

باز هم با هزار خواهش گنگ

میدهندم به سوی خویش آواز

باز هم دارم آنچه را که شبی

ریختم چون شراب در کامش

دارم آن سینه را که او میگفت

تکیه گاهیست بهر آلامش

زآنچه دادم به او مرا غم نیست

حسرت و اضطراب و ماتم نیست

غیر از آن دل که پر نشد جایش

بخدا چیز دیگرم کم نیت

کودکم کودکی که برد و  نداد

غارتم کرده داد می خواهم

دل خونین مرا چه کار آید

دلی آزاد و شاد می خواهم

دگرم آرزوی عشقی نیست

بیدلان را چه آرزو باشد

دل آگر بود باز می نالید 

 که هنوزم نظر به او باشد 

او که از من برید و ترکم کرد

پس چرا پس نداد آن دل را؟

وای بر من که مفت بخشیدم

دل آشفته حال غافل را....فروغ فرخ زاد

این پست تقدیم به دوست عزیزم معصومه جان به خاطر دل مثل آینه ای داره....